و مُردني عطا کن که بربيهودگيش سوگوار نباشم ،براي اينکه هر کس آنچنان مي ميرد که زندگي مي کند.
خدايا تو چگونه زيستن را به من بياموز، چگونه مُردن را خود خواهم آموخت .
خدايا رحمتي کن تا ايمان ، نان ونام برايم نياورد ،
قدرتم بخش تا نانم را و حتي نامم را در خطر ايمانم افکنم ،
تا از آنهايي باشم که پول دنيا را مي گيرند و براي دين کار مي کنند ،
نه از آنهايي که پول دين مي گيرند و براي دنيا کار مي کنند .
خدایا ...
به من توفیق تلاش در شكست ، صبر در نا امیدی ، رفتن بی هموار ، جهاد بی سلاح ، كار بی پاداش ، فداكاری در سكوت ، دین بی دنیا ، مذهب بی عوام ، عظمت بی نام ، خدمت بی نان ، ایمان بی ریا ، خوبی بی نمود ، گستاخی بی خامی ، مناعت بی غرور ، عشق بی هوس ، تنهایی در انبوه جمعیت ، دوست داشتن بی آنكه دوستم بدارند روزی كن
و همواره با من بمان و تنهایم مگذار
بگذار نخی به انگشتانم ببندم تا هرگز فراموشت نكنم
كه آرامش دل تنها با یاد تو میسر است
توفیقم ده كه بیش از طلب همدردی ، همدردی كنم
بیش از آنكه مرا بفهمند ، دیگران را درك كنم
بیش از آنكه دوستم بدارند ، دوست بدارم
زیرا در عطا كردن است كه می ستانیم
و در بخشیدن است كه بخشیده می شویم
و در مُردن است كه حیات ابدی می یابیم
دکتر علی شریعتی
نوشته شده در یکشنبه نوزدهم شهریور ۱۳۹۶ساعت 12:35 توسط مریم|
برچسب: خدایا,
نویسنده: یاسین پاکدل